Nga pena e artë e Ruzhdi Gjoka,”Puthje”

Kafkë e vetmuar
Mbyllur në qelq
mendje e shterrur
Vuan nëpër shekuj
kohë e vrarë
Pushon pa ndjenja
Flasin për Torzo të harruar
ashtë i thyer
mbyllur në dyll
Digjet ne terin e lëshuar
det i shterrur
pa jetët i shtirë
Priste qiellin të ndërroje ngjyrë
puthje pa ndjenja
Me buzet e thara
lote i rëndë
Nga zgavra pa sy
Pikon ne toke
Inferno te ftohte